Przysięgłe tłumaczenie: testament

Notariusz prowadzący sprawę spadkową potrzebuje dokładnej treści testamentu, aby sporządzić poświadczenie dziedziczenia. Również sami spadkobiercy, wykonawca testamentu, a czasem bank odblokowujący rachunki, chcą wiedzieć na piśmie, komu co przysługuje.

W testamencie znajdują się dane spadkodawcy, wskazani spadkobiercy, zapisy, ewentualne warunki i powołanie wykonawcy. Nazwiska, pokrewieństwo i udziały muszą zgadzać się co do słowa, bo jedno błędne nazwisko lub ułamek może zablokować cały podział.

Pamiętaj, że polski testament notarialny często odwołuje się do przepisów. Te odwołania zachowujemy i tłumaczymy z wyjaśnieniem, aby holenderski notariusz widział, na jakiej podstawie oparto daną decyzję.

W testamencie znajdują się elementy, które muszą zgadzać się co do słowa: spadkodawca (erflater), spadkobiercy (erfgenamen), zapisy (legaten), udziały spadkowe (erfdelen) oraz powołanie wykonawcy testamentu (executeur). Nazwiska, pokrewieństwo i procenty są przenoszone dokładnie, bo to na nich notariusz opiera poświadczenie dziedziczenia i podział majątku.

Klasycznym błędem jest udział lub nazwisko odbiegające choćby nieznacznie od aktu stanu cywilnego, nazwisko panieńskie zamiast po mężu albo 1/3 tam, gdzie powinno być 1/4. Takie różnice potrafią zablokować postępowanie; tłumacz przysięgły przekłada dokładnie to, co widnieje w dokumencie, i sygnalizuje niejasności, abyś mógł je zweryfikować u notariusza przed dalszymi krokami.

Polski testament notarialny często odwołuje się do artykułów Kodeksu cywilnego. Te odwołania są zachowywane i tłumaczone z wyjaśnieniem. Do użytku u holenderskiego notariusza zwykle potrzebne jest tłumaczenie przysięgłe; przy spadku transgranicznym może być dodatkowo wymagana apostille lub legalizacja dokumentu, o co warto zapytać wcześniej.

Weź wreszcie pod uwagę, że testament jest używany dopiero po śmierci, gdy spadkodawca nie może już niczego wyjaśnić; właśnie dlatego tłumaczenie musi być kompletne i jednoznaczne, bez miejsca na domysły. Ostatnia wola dostarczana jest w całości, ze wszystkimi stronami, pieczęciami i notarialną formułą końcową, aby notariusz nie musiał niczego uzupełniać ani prosić o dodatkowe dokumenty. Przy spadku obejmującym dwa kraje tłumacz przysięgły zwraca też uwagę na to, które prawo wskazano jako właściwe dla dziedziczenia, ponieważ od tego zależy sposób podziału majątku. Dzięki temu spadkobiercy w Polsce i w Holandii czytają dokładnie ten sam tekst i unikają kosztownego sporu o interpretację zapisów. Kompletne i wierne tłumaczenie ostatniej woli chroni więc spadkobierców przed długotrwałymi nieporozumieniami oraz sporami sądowymi w obu krajach jednocześnie.

Do użycia u holenderskiego notariusza przy testamencie sporządzonym po polsku lub po niderlandzku zwykle potrzebne jest tłumaczenie przysięgłe, aby treść mogła zostać wiarygodnie wykorzystana przy poświadczeniu dziedziczenia i dalszym prowadzeniu sprawy spadkowej. Jest to szczególnie ważne wtedy, gdy spadkobiercy, wykonawca testamentu lub bank muszą dokładnie ustalić, komu przypada dany udział albo zapis. Przy spadku obejmującym więcej niż jeden kraj również zagraniczny urząd lub notariusz może wymagać oficjalnie poświadczonego tłumaczenia.

Urzędy i notariusze oczekują, że tłumaczenie będzie kompletne, czyli obejmie wszystkie strony, pieczęcie, podpisy, formułę końcową notariusza oraz widoczne odwołania do przepisów. W testamencie nazwiska, stopień pokrewieństwa, procenty, ułamki i warunki muszą zostać przeniesione dosłownie, ponieważ nawet drobna rozbieżność może opóźnić albo zablokować podział spadku. Nasi tłumacze przysięgli zachowują takie odwołania i przekładają je objaśniająco, aby notariusz mógł poprawnie odczytać sens dokumentu.

Przy testamencie własnoręcznym lub notarialnym jakość skanu ma kluczowe znaczenie, ponieważ każda linijka, poprawka i podpis mogą mieć znaczenie dla oceny dokumentu. Najlepiej przekazać wyraźny, kompletny skan oryginału, a nie pojedyncze kadry lub niepełne zdjęcia. Tłumaczenie przysięgłe wydawane w Holandii zawiera standardowe elementy poświadczenia tłumacza przysięgłego, takie jak podpis, data i formuła poświadczająca, dzięki czemu urząd lub notariusz widzi, że ma do czynienia z tłumaczeniem oficjalnym.