Tłumaczenie umowy alimentacyjnej polsko-niderlandzkie

Gdy jedno z rodziców mieszka w Holandii, a drugie w Polsce, ustalenie alimentacyjne musi być wykonalne w obu krajach. LBIO egzekwuje międzynarodowo, a sąd może uznać zagraniczne orzeczenie — w obu przypadkach na podstawie tłumaczenia przysięgłego.

W umowie lub orzeczeniu znajdują się kwoty na każde dziecko lub partnera, data początkowa, indeksacja i terminy płatności. Właśnie kwoty i klauzula indeksacji muszą się zgadzać co do liczby, bo błąd prowadzi do złej egzekucji.

Problem pojawia się często, gdy tłumaczy się samą umowę, a brakuje orzeczenia sądu, które ją zatwierdza; bez tego tytułu LBIO nie może egzekwować. Dlatego dostarcz zarówno ustalenie, jak i orzeczenie.

Na dobrym skanie czytelne są imiona rodziców i dzieci, kwoty na każdą osobę, data początkowa, klauzula indeksacji i terminy płatności. Polskie pojęcia jak alimenty, świadczenie alimentacyjne i wyrok oddajemy niderlandzkimi odpowiednikami — alimentatie, alimentatiebijdrage i vonnis — a kwoty przenosimy co do liczby, bo od nich zależy egzekucja.

Problem pojawia się często, gdy przesyła się samo porozumienie stron, a brakuje zatwierdzającego orzeczenia, albo gdy strona z klauzulą indeksacji nie została zeskanowana. Bez tych danych LBIO nie rozpocznie egzekucji; prześlij więc zarówno ustalenie, jak i orzeczenie w całości.

Przy egzekucji międzynarodowej obowiązują europejskie zasady uznawania zagranicznego tytułu alimentacyjnego. Orzeczenie oraz ewentualną adnotację o wykonalności tłumaczymy dosłownie, aby LBIO lub sąd mógł ocenić tytuł; samo uznanie pozostaje w gestii tej instytucji. Jeśli sprawa wynika z rozwodu, tłumaczymy w tym samym zleceniu także wyrok rozwodowy, dbając o spójne nazewnictwo stron i kwot.

Przy prywatnej umowie alimentacyjnej bez tytułu sądowego tłumaczymy porozumienie w brzmieniu podpisanym przez strony; jeśli brakuje daty lub podpisu, neutralnie zaznaczamy to w tłumaczeniu. Dzięki temu instytucja odbierająca dokładnie wie, co zostało ustalone, zanim przystąpi do egzekucji. Gdy kwoty podano w złotych, zachowujemy je bez przeliczania, a przeliczenie na euro pozostaje w gestii właściwego organu.

Gdy alimenty ustalono w postępowaniu, w którym jedna ze stron nie brała udziału, przenosimy również adnotacje o doręczeniu i prawomocności, bo od nich zależy wykonalność za granicą. Terminy płatności i daty wymagalności zapisujemy tak, jak w oryginale, aby instytucja egzekwująca nie musiała ich przeliczać samodzielnie.